Uning liderlik haqidagi qarashi insoniylik mezonlariga tayangan. Uning fikricha, insoniy jihatdan yuksak kamolotga erishgan, sabr va qanoat bilan to‘yingan, o‘zining namunali xislatlari bilan o‘zgalarga har doim o‘rnak bo‘la oladigan, jamiyat va davlat manfaatlarini ustun bilgan, millatini qadrlaydigan, vatanini sevadigan har qaysi shaxs liderdir. Ushbu ta’rifda liderlik mansab yoki tashqi mavqedan ko‘ra fazilat va mas’uliyat bilan o‘lchanadi.
Bu qarashda sabr, qanoat, namuna bo‘lish, jamiyat manfaatini ustun qo‘yish, millatni qadrlash va vatanparvarlik bir butun mezon sifatida ko‘rsatilgan. U liderlikni faqat boshqaruv qobiliyatiga bog‘lamaydi; avvalo insoniy kamolot va boshqalarga munosabatni muhim deb biladi. Shu sabab uning shaxsiy yo‘lidagi qiyinchiliklarga munosabati bilan liderlik haqidagi ta’rifi o‘rtasida mantiqiy bog‘liqlik bor: bosimlarni yengib o‘tish sabrni, tajribani qadrlash esa kamolotga intilishni ifodalashi mumkin.
Uningcha, undan o‘rganish mumkin bo‘lgan jihatlar ham shu qadriyatlar bilan bog‘liq: o‘zida bor narsani o‘zgalar bilan baham ko‘rish, har qanday sharoitda ham birovga yordam berish, vaqtni maqsadli taqsimlash va undan unumli foydalanish, millatparvar hamda vatanparvar bo‘lish. Bu fikrlar insonning shaxsiy imkoniyati faqat o‘zi uchun emasligini anglatadi. Ayniqsa, vaqtni maqsadli taqsimlash haqidagi urg‘u uning mehnat, o‘qish, ijodiy izlanish va oila oldidagi mas’uliyatni muvozanatda tutishga intilishini ko‘rsatadi.